Wat gebeurt er als je je leven even op pauze zet, je agenda dichtklapt en jezelf onderdompelt in het ritme van het Franse platteland? Dan krijg je weken zoals die van Jol en Maarten.
Het begon eigenlijk heel eenvoudig: Per mail ontvingen wij een berichtje. Naar aanleiding daarvan heb ik een belletje gedaan. En ondanks dat we elkaar nog nooit hadden gezien, voelde het meteen goed aan de telefoon. Zo’n gesprek waarbij je denkt: dit klopt.
Sinds onze start in Blanquefort-sur-Briolance ontvangen wij hier bijzondere mensen, maar soms vallen alle puzzelstukjes wel héél mooi in elkaar. Jol en Maarten kwamen niet alleen om te genieten van de rust, de ruimte en het uitzicht over de heuvels van de Lot-et-Garonne, ze komen om mee te leven, mee te werken en mee te beleven. Precies zoals wij het zelf ooit voor ogen hadden toen wij aan ons avontuur met Chambre en pierre begonnen.
Hun verblijf begon meteen met een vuurdoop: Tempête Nils. Storm, uitgevallen stroom en geen water. Het Franse buitenleven liet zich direct van zijn ruige kant zien. En toch (of misschien juist daardoor) ontstond er iets moois. Samen improviseren, samen klussen, samen eten bij kaarslicht, een bouwlamp en koken op gas. Het zijn precies die momenten die je bijblijven.
Tijdens hun maand hier doen Jol en Maarten wekelijks verslag van hun belevenissen. Elke week geven ze een inkijkje in het leven buiten het seizoen: werken met modder aan je handen, het ritme van het land, de kleine ongemakken en de grote genoegens. Zo ontstaat er niet alleen een persoonlijk verhaal, maar ook een eerlijk beeld van hoe het is om écht mee te draaien op het Franse platteland.
Wat ons raakt, is hun nieuwsgierigheid en hun bereidheid om onderdeel te worden van het leven hier. Schuren, stuccen, snoeien, hout klieven, met energie en humor. En ja, vuur maken blijft een kleine competitie 😉.
Wij hopen dat u, al lezend, een beetje mee omhoog klimt naar onze heuvel, de wind hoort langs de boerderij en de geur van houtvuur bijna kunt ruiken.
Sinds zaterdag 7 februari 2026 zijn wij inwoners-voor-één-maand van deze gemeente met de prachtige naam: Blanquefort-sur-Briolance. Mooie plek in de Lot et Garonne, net onder de Dordogne, in Frankrijk. Wij, in-between-jobs en net met pensioen, wonen voor een maand in de schitterende en in zijn oude luister herstelde eeuwenoude boerderij “Chambre en pierre” boven op een flinke heuvel. Wij zijn “ingekwartierd” in gîte Villeréal, bij Ilse en Robin Boon die hier net voor de coronacrisis zijn beland. Hun verhaal is stoer en interessant om te lezen op https://chambre-en-pierre.eu/over-chambre-en-pierre/ .
Ons doel om hier een maand lang, in de toeristische off season maand februari, te verblijven is vooral ingegeven door het feit dat wij Frankrijk eens buiten het toeristenseizoen wilden ontdekken en eens mee te kunnen draaien in het normale Franse leven. En last but not least, meewerken op het landgoed met allerlei klussen die ook buiten het voor- en hoogseizoen moeten gebeuren. Noem het een workation… Zo zijn Jol en ik meteen de eerste dagen een houten vide hek gaan schuren en muren robuust gaan stuccen in de 3e gîte die nu afgebouwd wordt. Heel fijn om Ilse en Robin te kunnen meehelpen.
Gelukkig voor ons kent de gastvrijheid van Robin en Ilse geen grenzen en konden we aanschuiven voor een paar gezellige en heerlijke maaltijden bij hen thuis, door Robin bereid op gas… Zijn kookkunsten worden erg gewaardeerd! En, ook heel plezierig, geen maaltijd zonder de heerlijke biologische huiswijn van Domaine de la Tuque uit het naburige Biron.
Ook zijn wij op het enorme terrein bezig geweest om een oude houtwal met uitgegroeide sleedoorns terug te snoeien en in bedwang te houden. Lekker in de buitenlucht aan de slag, flink in de weer met grote takken en die klein te maken zodat ze op het open vuur kunnen worden verbrand. Het vuur wordt gemaakt door Vuurmaster Ilse die dat al van kinds af aan op het land in Nederland van haar vader leerde. Daar winnen wij het nooit van 😉.
Wij begonnen onze tweede week met een bezoek aan de “Salon du Chocolat et des Gourmandises” te Fumel. Jol was erop geattendeerd door een reclameposter in het dorp. Voor ons best aardig om een blik te werpen, maar wel snel uitgekeken. Ook waren er op dat moment weinig mensen vanwege het voor Fransen ‘heilige’ moment van de dag: het Déjeuner de Dimanche.
Na dit bezoek reden we naar Chateau Bonaguil, één van de vele Middeleeuws kastelen van de regio: stoer en vooral enorm met een strategisch doolhof aan trappen, deuren, ronde muren en schootsvelden. Voordeel van buiten het seizoen, niet druk… Zo net na de storm Nils was het niet heel verstandig over kleine weggetjes naar huis te rijden vanwege omgevallen bomen en elektriciteitskabels die soms – in plaats van aan palen te hangen- gewoon in de berm op de grond lagen. Een storm kan nog dagenlang nadreunen.
Ook de vele losse, droge takken uit de wal verwijderd vanwege een mogelijk brandgevaarlijke situatie. De Fransen hebben dat goed geregeld, na de afgelopen jaren door schade en schande wijs te zijn geworden. Vandaag de 22e, al het snoeihout verzameld, klein geknipt en verbrand. Binnen een aantal uren waren alle hopen snoeihout geminimaliseerd tot as. Gisteren hebben wij de boomgaard gesnoeid en ook dat hout naar het vuur getransporteerd. Door het enorme terrein kom je zeker aan je lichamelijke beweging toe! De innerlijke mens wordt buiten goed verzorgd door Robin, buiten op het werk met warme Croques Monsieurs! Heerlijk.
Mocht je het idee hebben dat wij alleen maar bezig zijn met werken, wij vermaken ons ook goed met een bezoek aan Cahors, waar wij heerlijk hebben geluncht bij de plaatselijke winkel van Les petits Producteurs uit de regio: Foie Gras in 3 varianten van 3 regionale producteurs, Cahors wijn, een mooie stoere aardse rode wijn, heerlijk bij de plaatselijke tommes en geitenkaasjes. En als dessert gedroogde pruimen gekookt in Cahors wijn met noten en een chantilly. Aanrader!
Natuurlijk moeten we het nog eens hebben over de culinaire activiteiten van Robin, die ons maandagavond verraste met een huisgemaakte pizza. We konden gezellig aanschuiven en genieten van de gastvrijheid van beiden. Zij zijn er, bijna onmerkbaar, op gericht het je zo aangenaam mogelijk te maken: geboren ‘hosts’!
Ook deze week weer allerlei hand- en spandiensten verricht op het terrein. De zon heeft zich deze week van zijn beste kant laten zien en het was zelfs zweten en dat in februari! Veel gesnoeid, ook de appelbomen in de boomgaard. En wat die boomgaard en de pruimen- en vijgenbomen opleveren in één jaar hebben wij geproefd: bij aankomst stonden er 2 heerlijke pruimen- en vijgenjams in de ijskast, huisgemaakt door Ilse. Goddelijk!
Wij zijn er deze week een paar keer op uit gegaan in de omgeving, want ja, je moet toch weten waar je je ongeveer bevindt in Frankrijk en wat die te bieden heeft. We merken echt dat het pas februari is en veel seizoens-activiteiten nog niet begonnen zijn. Maar dat is dan meteen ook weer de charme en waar wij naar op zoek waren.
In februari zijn er diverse wandelroutes te lopen op basis van handige routekaartjes die in de gîte liggen. Een route vanuit Chateau Biron is goed te doen en interessant. Het chateau is indrukwekkend en vooral kolossaal, gelegen op een flinke berg en vanuit heel veel plekken in de wijde omgeving te zien. Glooiende heuvels, bloeiende bomen en struiken met zoemende bijen en citroenvlinders begeleiden je. Wel nog
Uiteraard zijn wij ook deze week samen met Ilse flink in de weer geweest op het terrein zodat alles er weer goed onderhouden uitziet als straks de eerste gasten komen. Regelmatig verraste Robin ons dan met een lekkere snack zodat we op nieuwe energie door konden.
Een aanrader is de zondagochtend markt van Issigeac, het is een geijkte bezigheid voor velen maar het blijft ook gezellig. Een grand crème met een canelé op een terrasje, Franser kan het niet! Issigeac is een mooi voorbeeld van een middeleeuws stadje met indrukwekkende architectuur. Gaan!
Met een heerlijk déjeuner samen met Ilse en Robin bij Auberge des Moulins in Blanquefort-sur- Briolance, hebben we deze week culinair afgesloten. Aanrader!
De laatste week van onze workation is een mengeling van klussen en wat “externe” bezoeken. Het weer was heerlijk lente-achtig, tegen de 20 graden aan, en zodoende konden we buiten in de zon de staldeuren een lik verf geven, de luiken schuren en in de grondverf zetten. Er werd zelfs op de laatste dag nog gestuct in gite Bordeaux ‘to-be’.
Woensdag hebben we eindelijk de tour door het kasteel zelf gemaakt. We kregen er een goede, in het Nederlands opgestelde, beschrijving bij. Het is bijna niet voor te stellen dat men zoveel eeuwen geleden al zo’n kolossaal gebouw van enorme natuurstenen kon neerzetten. Een bezoek aan dit indrukwekkende chateau is zeer de moeite waard.
Wijndomein La Tuque lag op de route vanaf Biron. Voor Biron, uuuhh Robin en Ilse is dit de ‘hof’-leverancier van hun huiswijnen. Leuk om hun verhaal te horen en zelf ook nog wat wijn mee te kunnen nemen. Woensdagavond hebben we van ons gezamenlijke “afscheidsdiner” genoten en ons de bubbels van La Tuque goed laten smaken.
En tijdens zo’n uitje van ons zit Ilse niet stil… Zij ging er meteen ook op uit richting tuincentrum Jardin in Bergerac. Daar heeft zij de Citroen volgeladen en is blij terug gereden met een heuse olijfboom, wat vaste planten en prachtige cactussen. Maarten is er de volgende dag al vroeg mee aan de slag gegaan en is alles gaan planten, nog net voor de hitte van die dag…
Gîte Villeréal, waar wij de afgelopen 4 weken in hebben gewoond, is gezellig, ruim en smaakvol ingericht, het heeft prima bedden en een fijne badkamer. Gelukkig is er een goed werkende centrale verwarming die er in de koudere maanden voor zorgt dat het lekker behaaglijk is. Bij de prachtige klassiek gietijzeren èchte Godin houthaard
En dan is het plotseling zover, vrijdag 6 maart, de dag van vertrek. Hond Soof ging demonstratief voor onze deur liggen met een blik van “Ik laat jullie niet gaan!”, terwijl onze kat Nala veilig in zijn reismandje naar de auto werd vervoerd…
